บทที่ 42

อเดเลด

แสงอรุณยามเช้ารู้สึกแตกต่างไปจากเดิม—นุ่มนวลกว่า เป็นสีทองมากกว่า ข้าเอนกายนอนอยู่ใต้ผืนผ้าไหมที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นกายของไลแคนธาร์ ร่างกายของข้ายังคงสั่นสะท้านด้วยความทรงจำตลอดสามวันที่เราได้อยู่ร่วมกัน

ข้าหลับตาลง ปล่อยใจให้ล่องลอยกลับไปสู่ความทรงจำอันล้ำค่าเหล่านั้น ในมโนภาพของข้า สัตว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ